Gaat dit nog over?????

Isabel is een heel gevoelig kind, dat absoluut niet kan omgaan met onverwachte situaties en met mensen die ze niet goed kent.



Ze heeft het al vanaf dat ze 3 weken oud was, je kon haar echt niet zomaar bij iemand anders op schoot zetten, dat was gelijk brullen of kijken met een enorme frons.



Nu is ze bijna 2 jaar en ik vind het toch wel een beetje “lastig”/ “ongemakkelijk” worden.

Ik heb altijd begrip gehad voor haar gevoelens, ik heb haar dan ook nooit gepuched om contact te maken met anderen, dat komt wel dacht ik dan altijd.

Ik heb ook altijd aan anderen gevraagd om haar niet te snel te benaderen en haar wat met rust te laten.



Het was meestal zo dat ze wel wat los kwam na een minuut of 30 (nog best lang…maar goed).

Nu komt het soms zelfs helemaal niet goed en blijft ze zich vreemd gedragen…daarmee bedoel ik dat ze het liefst ergens achter gaat ziitten, dus uit het zicht…zich aan mama vastklampt…naar bed wil (ja…dit is nieuw :? )…of ineens om niets erbarmelijk gaat huilen…

Ook reageert ze bijvoorbeeld met schrikken als de deurbel gaat :think:



Ik weet eigenlijk niet zo goed wat ik ermee aan moet, daarbij heb ik nog een kind van 8 mnd die wat aandacht behoeft. Nadat we ergens zijn geweest, of iemand is bij ons geweest is mijn energie gewoon op en daarbij kom ik niet tot een gesprek met de andere volwassene.

Ik heb altijd geprobeert begrip te tonen voor haar gevoelens, ik weet echt wel dat puchen geen zin heeft, maar wat nu???



Ze gaat 2 dagen in de week naar het kdv waar ze wel zichzelf kan zijn, ook komt mijn moeder 1 dag in de week oppassen en dat constact gaat ook super. Verder heeft ze nog mijn zus en zwager waar ze echt zichzelf kan zijn maar verder eigenlijk bij niemand.

En dan is het familie of vrienden die ze echt wel kent, maar waar ze niet zichzelf kan zijn.

Ik vind het nu zo jammer dat die mensen niet daadwerkelijk zien wat voor een leuke meid het is en dat ze niet enthousiast kunnen reageren op haar omdat ze gelijk in haar schulp kruipt en pas enthousiast wordt als we weggaan, dan kan ze vrolijk staan zwaaien :think:



Ik merk ook dat het me tegen gaat staan om dit soort uitjes te ondernemen…maar ja, ze moet ook leren om met dit soort situaties om te gaan lijkt me.



Moeilijk dus, ik weet het even niet meer en ga soms twijfelen of er niet meer aan de hand is :think:

(haar zusje is overigens echt heel anders :think: )



Heeft iemand hier ervaring mee??? (en misschien tips?)



Groetjes Alex

Sita is ook altijd heel gevoelig geweest. Gaat niet snel bij anderen, of mensen die ze niet kent. Dan wil ze alleen bij papa, mama of iemand die ze goed kent bijv. oma.

Maar bij haar is het eigenlijk helemaal verandert. Ze is heel open geworden. Maakt makkelijk contact. Praat ook veel. En speelt ook met anderen. Maar dan moet ze wel weten dat papa of mama in de buurt is. Dan vind ze het goed.

Maar dat is dus echt anders geweest. Huilen, gillen als iemand anders bij haar in de buurt kwam.

Hopelijk zal het ook zo bij jou veranderen!

Mootje, bedankt voor je antwoord, ik ben bang dat het niet over is als ze 2 jaar wodt, want dat is ze al bijna…maar fijn om te lezen dat het dus toch wel over (kan) gaan.



Niemand ervaringen of tips???

Jeetje, ik kan me voorstellen dat de lust om "leuke uitjes"te ondernemen je vergaat ja. :frowning:



Ik heb er geen ervaring mee, nou ja, ik denk niet in de mate waar jij het over hebt.





Het enige waar ik maar over blijf denken is hoe kan het dat ze op het kdv met zoveel onbepaalde/variabele factoren het zomaar wel goed doet… :think:



Vind ze volwassenen gewoon eng oid? :think: Heeft ze het ook naar de leidsters? :think:



Misschien speelt het idd mee dat overal waar bij bent er geen dwang bestaat zichzelf te overwinnen, omdat je de veilige haven bent die nu eenmaal gelukkig in de buurt is.



Ik blijf even doorpeinzen hoor, Ik zou je graag helpen, maar nuttige tips… :think: . poe moeilijk , ik denk dat je zelf ook al 10000 dingen door je hoofd hebt laten gaan.



Voor nu in elk geval even :hug:

Als me nog wat te binnenschiet wapper ik hier wel weer binnen

Op het kdv gaat het heel goed, we hebben het dinsdag nogmaals besproken, maar daar duikt ze dus ook niet weg als er andere onbekende papa’s of mama’s binnen komen, ze gaat dan gewoon door met haar spel.

Ze kan wel uitzonderlijk goed en lang geconcentreerd spelen. Ze speelt ook niet met andere kindjes, wel ernaast, maar volgens mij is dat normaal voor die leeftijd. En dat ze wat op zichzelf is vind ik geen probleem.



Maar haar reactie naar anderen als ze thuis is :? vind ik wel zorgelijk eigenlijk.



Straks wordt ze 2 jaar, ben er al over aan het denken hoe ik haar feestje ga aanpakken, ik denk heel kleinschalig :eh:



Bedankt voor je reactie iig.



Groetjes Alex

Saba heeft het ook een beetje, ook al van jongs af aan. Heeft veel tijd nodig om te wennen aan nieuwe situaties en/of mensen. Bij Saba kondig ik altijd vantevoren aan wat we gaan doen: “Saba, we gaan zo naar … en die heeft een hondje… wat zegt een hondje? Jaaaa, goed zo… en daar is ook een jongetje. En dat jongetje is heel aardig maar hij is best groot. Nee, is niet eng. Zullen we gaan? Dus, waar gaan we naartoe…? Goed zo. Ga je mee?” En 9 van de 10 keer begrijpt ze prima wat er gaat gebeuren en gaat de introductie en het wennen makkelijker. Nog steeds heeft ze dan even tijd nodig, maar dan komt ze sneller ‘los’. Dit werkt ook bij doktersbezoekjes, een dagje naar een speeltuin, nieuwe leidster bij het KDV, bezoek wat ze nog niet kent, etcetera. Misschien kun je dat 's proberen?



Daarnaast denk ik… hoop ik… dat leeftijd ook veel doet. Hoe meer je kunt communiceren met je kindje, hoe makkelijker je uit kunt leggen dat een situatie niet eng of benauwend is, en kun je je kindje stimuleren (door het positieve te benadrukken) zelf wat meer op onderzoek uit te gaan vanuit de veilige basis die jij als moeder vormt. Sterkte!



En oh ja, hoe graag je ook wil, níet pushen! Ze zal toch haar eigen draai en ritme moeten vinden en te veel pushen kan averechts werken heb ik gemerkt.

Je schrijft dat haar zusje heel anders is zie ik nu. Hier nét zo! Tosca is nu al veel makkelijker benaderbaar, een stuk meer open en bijna niet overgestimuleerd te krijgen :wink:. Ik maak daar wel eens gebruik (uhm, misbruik :think: :mrgreen:) van door tegen Saba te zeggen dat d’r zusje ook meegaat en dat ze altijd met Tosca mag spelen en dat Tosca het ook niet eng vindt, enzovoorts. Helpt ook goed. Je ziet dat Saba dan in haar zusje een vertrouwde factor ziet en dat maakt haar een stuk onbezorgder.

Bedankt voor je antooord Jassie!

Bovenstaande tip over vantevoren goed voorbereiden en uitleggen wat we gaan doen doen we al wel. Ben eigenlijk bang dat ik teveel wil voorbereiden snap je? dus dat het misschien daardoor juist spannend wordt?



Die tip van de jongste een beetje gebruiken die ga ik ook proberen :wink: .

En inderdaad we hopen dat de leeftijd het allemaal wat makkelijker voor haar gaat maken.